ذات مساء والفكر شارد
والدمع قابع فى العين بس بارد
والقلب يهمس ياترى فين الحبايب
فين الى كانوا ليهم عندنا نصيب
فين الى كان ليهم فى كل شى نايب
جايز محبوش فينا الحزن
او يمكن مش حمل شيل للهم
حبهم كان تسالى وعمر القلب محن
حبهم كان غلاف للخوف
زى كده عبايه صوف
تكرمها تعت وريحتها تزكم الانوف
تقدر تقول كان كلام والسلام
وهروب فى وسط الزحام
وكام جمله بتتقال على الوائم
وضحكه صفرة بتختفى مع الايام
حتى الحب ضاع وصبح كلام
والفعل هجر والمحصله الالام
والجرح دايما بيترسم تمام
فى النهايه بكتب ليهم سلام
اصلى ما طلعت كدا المقام
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق